Wieś Dzierążnia w 2 ćw. XVI wieku była własnością Dzierążyńskich,
którzy w 1537 roku ufundowali tu drewniany kościół. W XVIII w.
dziedzicem Dzierążni był Antoni Węgliński- pisarz ziemi bełskiej, również
fundator kościoła wybudowanego w latach 1769-1774. W 1789 roku jako dziedzic Dzierążni wymieniony jest hrabia Jan Zamoyski. Od Zamoyskiego Dzierążnia przechodzi na wiele lat w ręce Debolich, najpierw Tomasza, chorążego Lubaczowskiego. Od Tomasza Deboli dobra ziemskie Dzierążnia z przyległościami nabywa w 1794 roku jego brat Augustyn. Augustyn Deboli testamentem z dnia 14.02.1810 majątek
swój dzieli między dzieci z drugiego małżeństwa z Józefą z Puzynów Deboli.
I tak dziedzicem Dzierążni z przyległościami zostaje najstarszy syn Ignacy.
W wyniku zadłużenia, dobra Dzierążnia w drodze licytacji publicznej nabył
Michał Głogowski. Po Michale Głogowskim bezdzietnie i beztestamentowo zmarłym, odziedziczyli Dzierążnię w 1851 roku jego najbliżsi krewni, a już w 1856 na publicznej licytacji nabył je Marceli Rudnicki. Prawem naturalnego spadku dobra te w 1861 roku odziedziczył jego syn Jan Ignacy Rudnicki. W roku 1913 Dzierążnię otrzymują w drodze spadku po ojcu Janie Ignacym Prudnickim, Helena i Bogdan Rudniccy- rodzeństwo, którzy w tym samym roku sprzedają dobra Adamowi Michałowi Eugeniuszowi Makomaskiemu.

W 5 lat później Dzierążnia zostaje sprzedana Edmundowi Makomaskiemu, synowi Antoniego. Ośrodek dworski pozostaje w rękach Makomaskich aż do reformy rolnej, sprzedawane są natomiast grunta dóbr. Po śmierci Edmunda Makomaskiego (27.03.1938) Dzierążnię otrzymuje na własność z mocy prawa spadkowego jego siostrzenica Konstancja Elżbieta Maria z Makomaskich Gumińska żona Jana. W roku 1944 Skarb Państwa zostaje właścicielem dóbr Dzierążnia. Majątek podlega parceli, dwór oraz park przechodzą na użytek szkoły.
W 2006 roku dworek w Dzierążni przeszedł w ręce prywatne.    /źródło: Dokumentacja Zabytków/